Αναφέρονται επιγραμματικά κάποιες αρχές:

• Χρησιμοποιήθηκε θερμομονωτικό μπετόν και για τη μάζα των κύβων έγιαν επιπλέον μονώσεις στα σημεία που χρειαζόταν.
• Προβλέφθηκε σύστημα ψύξης του αέρα με το νερό από τα συντριβάνια που διαθέτει το συγκρότημα
• Σχεδιάστηκαν τα ανοίγματα με βάση τον προσανατολισμό. Κάποια παράθυρα διανοίχθηκαν ως την οροφή για τον απεγκλωβισμό του θερμού αέρα.
• Οι κύβοι τοποθετήθηκαν ώστε να δημιουργούν στέγαστρα και σκιερά μέρη για τους υποκείμενους χώρους. Επίσης προστατεύουν σε ορισμένα σημεία από τους δυνατούς ανέμους.
• Οι κήποι στις ταράτσες συμβάλουν στη δημιουργία ευνοϊκού μικροκλίματος. Προσφέρουν καλύτερη μόνωση των στεγών των υποκείμενων όγκων και καταργούν τη μονοτονία του ίδιου υλικού, τόσο με το χρώμα, όσο και με τις διαφορετικές υφές.

Συντριβάνι στη νότια όψη του συγκροτήματος


Σχεδιασμός ανοιγμάτων με βάση τον προσανατολισμό




Αίθρια και σκιερά μέρη


Κήποι στις ταράτσες -> ευνοϊκό μικροκλίμα

Επίλογος

Αποτελεί πράγματι ένα ιδιοφυές σχέδιο, τόσο σε αστικό, όσο και σε αρχιτεκτονικό επίπεδο, για το δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο. Εκφράζει αντάξια τις ιδέες του μοντερνισμού, όπως ότι η φόρμα ακολουθεί τη λειτουργία και ότι η όψη έχει ενδιαφέρον όταν έχει ένα ζωντανό περιεχόμενο, αλλά με ένα μοναδικό τρόπο που θέτει ως βάση την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου. Το πέρασμα ανάμεσα από χώρους διαφορετικών ποιοτήτων κατά την περιήγηση στο συγκρότημα και η αρμονική εισχώρηση δημόσιου στο ιδιωτικό, λειτουργεί ως ενοποιητικό στοιχείο, τόσο σε επίπεδο σύνθεσης, όσο και σε επίπεδο κοινωνικών αλληλεπιδράσεων.
Οι κατοικίες , ακόμη και σήμερα ακτινοβολούν τη δημιουργική δύναμη του σχεδιαστή… Αποτελεί ένα από τα ουτοπικά σχέδια του μοντερνισμού που κατάφεραν να υλοποιηθούν και λειτουργούν καλά στο πέρασμα των χρόνων. Ο κριτικός της αρχιτεκτονικής Kendy Kohn έγραψε το 1996 για το συγκεκριμένο έργο : " Το Habitat 67 είναι ένα καταπληκτικό νεανικό επίτευγμα του Moshe Safdie. Η κυριότερη ποιότητα στο έργο του είναι ο τρόπος που αποδίδει στο σύνολο της δουλειάς του ένα χαρακτήρα αιωνιότητας. Δίνει έμφαση στην αρχιτεκτονική της καθημερινής ζωής. Ο τρόπος που βιώνει κανείς τους χώρους, η επίδραση που ασκεί το κτίριο και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ωθεί τους κατοίκους του να ανήκουν στο μέλλον.

ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΙΚΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ - ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η έννοια του «επανακτημένου» δρόμου

Στις σημερινές πόλεις πέρα από την είσοδο του σπιτιού μας, ή την πόρτα του κήπου μας ξεκινά ένας κόσμος με τον οποίο δεν έχουμε ιδιαίτερη σχέση και δε μπορούμε να επέμβουμε σε αυτόν. Υπάρχει ένα συναίσθημα ότι ο κόσμος μετά από την πόρτα εισόδου, είναι ένας κόσμος εχθρικός, όπου ε=αισθανόμαστε απειλούμενοι.
Στο παραπάνω παράδειγμα , όπως και σε άλλα της ουτοπικής ιδέας του “reconquered street”, ο δρόμος ξαναγίνεται ένα μέρος όπου η κοινωνική επαφή μεταξύ των κατοίκων αναπτύσσεται, λειτουργεί σαν ένα κοινόχρηστο «καθιστικό», όπως ήταν παλιότερα.
Η έννοια του ζωντανού δρόμου στηρίζεται στην ιδέα ότι οι κάτοικοι έχουν κάποια κοινά, ότι περιμένουν κάτι ο ένας από τον άλλο, ότι νιώθουν δεμένοι και έχουν ανάγκη από τους γείτονες, μια σχέση που μειώνεται, καθώς η ανεξαρτησία που προέρχεται από τη μεγάλη ευημερία αυξάνεται.
Ο σχεδιασμός μιας περιοχής κατοικίας οφείλει να εντείνει το αίσθημα της κοινής ταυτότητας και να ενθαρρύνει τις κοινωνικές δραστηριότητες στους κοινόχρηστους χώρους, αποφεύγοντας τους χαώδεις χώρους και την αίσθηση της απόστασης που καλλιεργεί η ανοιχτή πόλη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, επαναφέροντας την ποιότητα της εσωτερικότητας της πόλης του 19ου αιώνα, διατηρώντας όμως παράλληλα ζητούμενα της άνετης καθημερινής ζωής: τις ποιότητες του φυσικού φωτισμού, του διαθέσιμου χώρου για στάθμευση, των περιοχών παιχνιδιού, κ.ά.


Άποψη εσωτερικού δρόμου του Habitat '67


Έσωτερικός χώρος στάθμευσης του Habitat '67

Ο ενδιάμεσος χώρος

Οι αρχιτέκτονες συνηθίζουν να σκέφτονται περισσότερο όσον αφορά τους όγκους, τα αντικείμενα, παρά το χώρο. Η πλειοψηφία των κτιρίων στέκονται αυτόνομα, αδιαφορώντας για τα γύρω τους, παρά μόνο προσπαθώντας να αποσπάσουν την προσοχή και να ξεχωρίσουν από το περιβάλλον τους.
Όμως αυτός ο ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο κτισμένο αντιπροσωπεύει ένα πέρασμα από το «επίσημο» στο «ανεπίσημο», το δημόσιο στο ιδιωτικό και είναι ένας χώρος απροσδιόριστος που πρέπει να τον δούμε ως βασικό συντακτικό στοιχείο της γενικότερης εικόνας του χώρου. Είναι το «κατώφλι» ανάμεσα στην κατοικία και το δρόμο, το οποίο ανήκει και στα δύο, είναι δηλαδή ιδιωτικός και δημόσιος, κλειστός και ανοιχτός και εμπεριέχει τη σημαντική λειτουργία της μετάβασης από τη μία κατάσταση στην άλλη. Στην πρότασή μας παρουσιάζεται ως μεταβατικός χώρος, και περιέχει όλες αυτές τις λειτουργίες άλλοτε περισσότερο δημόσιες, άλλοτε περισσότερο ιδιωτικές, που καταλήγουν από τη μια στα όρια της ιδιωτικής κατοικίας και από την άλλη στην εκτόνωση του δημοσίου χώρου.

Όρια

Σταδιακή διάλυση ενός κτιρίου που διαπερνάται από δρόμους και πλατείες